Şubat 26

SADE(CE)

10 gün oldu farkındayım…
Bir şeyler yazıp varlığımdan haberdar etmeyeli…
 
Ben şimdi taşınmak için hayatımı kutulara doldurdum ya, göç ediyor gibiyim. 
Gidiyorum sanılıyor ama ben gideli zaten çok oldu. 
Buradayım sanılıyor ya gelmedim ki ben daha… 
Yani bu gelen ben değilim.
 
Bugün aynaya bakıp kendime : 
-“seninle tanıştığıma memnun oldum” dedim. Memnunum da gerçekten.  
 
Bir devri kapatıyor gibiyim bu evde. Yalnızlığı öğrenmek için geldim buraya, bocaladım, çırpındım ama en nihayetinde gerçekten öğrenmiş zevk almış birisi olarak gidiyorum yeni hayatıma. Endişelerimden bahsetmiyor oluşum, herşeyi çözmüş, Nirvana’ya ulaşmış bir insan modeli oluşturmasın gözünüzde -ki bu çok ukalaca olur-. Sadece üstesinden gelebilecek kadar cesur hissediyorum kendimi. Her zaman söylerim korkmamak gibi birşey mümkün değil, insanız ama cesaret korktuğunu belli etmemekse, bazı durumlarda sakin kalmaya çalışıyorum.
 
Günlerim koli toplamakla geçiyor, aslında hayatımı kartonlara doldurup; kırılacaklar ve kırılmayacaklar olarak ayırıp hasar tespiti yapıyorum. Yine valiz hazırlama evresindeki temel ihtiyaçlar konusuna döndüm. 
 
Bugünlerdeki ana meselem: Sadeleşmek…
 
Eşyalarla olan bağlarımı koparmak rahatlatıyor beni. Hatta neredeyse görmeden bir ev tutmak, hiç de benlik gibi bir durum olmasa da (arkadaşlarım şaşkınlık içinde) her durumu benimseyecek kadar rahat olmak ne kadar geç kaldığım bir duyguymuş. 
 
Neredeyse bu evdeki bir sürü eşyamın oraya sığmayacağına seviniyor gibiyim. Sadeleşme teorim tutmaya başladı.
Lucca’da bir park
 
Birde sessizlik var…
 
Gürültülü ve eğlenceli bir gidiş oldu benimki biliyorum ve gelişimde de aynı şey bekleniyordu ki… Olmadı. Olmasın. 
 
Anlatmak değil, yaşamak istediğim günlerdeyim. Sadece istediğim insanlarla yan yana olmak zevkini yaşadığım günlerdeyim. Sindirip anlamaya çalışıyorum hatta bugüne kadar ki bir sürü mücadeleyi gereksiz yorucu buluyorum. Anahtar kelimeler toplamaya başladım hayatım için, onlar üzerinde düşünüyorum; hal böyle olunca gürültü sayabileceğim her sesten uzaklaşıyorum. İyi ki…
Daha çok müzik dinliyorum…
 
Yeni heyecanlarım var, onları seviyorum ve bir an evvel çalışma masamı kurup fırçalarımla, boyalarımla sevişmek istiyorum.
 
İyiyim…
Görülmüş yerlerden yazılacak şeyler var elbet ama bu aralar sıkışık zamanlar…
 
Bu bir durum bildirmesi olsun 
 
Geri geleceğim.